دریچه ای به دنیای عکاسی

فکر نمی کنم انتزاعی بودن هنر عکاسی بر کسی پوشیده باشد.هنر والای عکاسی بیش از آنکه مقید به اسلوب های پیش پا افتاده ی آکادمیک باشد ملزوم به تجربیات فردی عکاس است. من طی 2 سال گذشته و در سیر تکامل دید عکاسی-گرچه هنوز دچار نقصان است- خود. با نگرش هایی مواجه شدم که در هیچ کدام از کلاسهای درس آنرا نیاموخته و نشنیده بودم.
این نکته همان"راحت و بی استرس"عکاسی کردن بود.ما همه در ابتدای راه عکاسی دایما به دنبال زوایا و حالات نامتعارف می گردیم اما غافل از این که تمام زیبایی نهفته ی عکس در آسان بودن آن است.
سالها پیش جمله ی قصاری در باب سخن و سخنرانی شنیدم که در آن هنگام جذابیت محدودی برایم داشت.اما امروزه با دید جدید به آن جمله پی به اصالت الفاظ بردم.
"آسان سخن بران که آسان فهمیده شود" پس ما هم آسان عکاسی کنیم که آسان درک شویم